اسلامى گسترش يافته است بررسى شود و موضوع نقل و ترجمه از فارسى به عربى هم بايد در پرتو همين پيوستگيها مورد بحث و تحقيق قرار گيرد و اين چيزى است كه در اينجا موضوع سخن است . روابط ديرينه ايرانيان و اعراب روابط تاريخى ايرانيان و اعراب بسيار قديم است ، از قرن ششم پيش از مسيح و از دوران هخامنشى آغاز مىگردد . هخامنشيان وارث آشوريها و بابليها در اين منطقه بودند و فرمانروائى عربستان را از آنها به ارث بردند . داريوش اول عربستان را جزء ممالك خود مىشمارد و مورخان قديم يونان از وجود دسته‌هائى از اعراب در اردوى كورش اول و دوم شرحى نوشته‌اند . هردوت در شرح جنگهاى ايران و مصر از وجود عربها در اردوى كمبوجيه و خشار يارشا و پوشش و جنگ‌افزارهاى آنها ، و همچنين از عهد و پيمانى كه آنها با كمبوجيه براى راهنمائى و گذراندن سپاه او از صحرا بسته بودند شرحى نوشته است . در دوران اشكانى نفوذ ايران در شرق عربستان بسيار گسترش يافت و تا مرزهاى شرقى يمن پيش رفت . در دوران ساسانى شبه جزيرهء عربستان بيش از گذشته مورد توجه و اهتمام دولت ايران گرديد ، زيرا اين سرزمين بيش از گذشته در محدودهء رقابتهاى اقتصادى و سياسى دو دولت ايران و روم قرار گرفته بود ، و ايران گذشته از هدفهاى امنيتى و بازرگانى كه در اين منطقه داشت ناچار بود كه در برابر توطئه‌هاى روم و متحدان حبشه‌اى او كه در سرزمين يمن داراى هدفهاى جهانگيرى بودند و سعى مىكردند كه در آنها دردسرهائى براى ايران ايجاد كنند نيز به مقابله برخيزد . حملهء حبشيان به يمن به تحريك و با كمك روميها و تشكيل دولتى در آنجا از حبشيها به سرپرستى روميان فصلى بود از اين رقابت ؛ و حملهء ايران به يمن از راه دريا و بيرون راندن حبشىها از آنجا و ضميمه شدن يمن هم به قلمرو دولت ايران فصل ديگرى بود از همان رقابت كه شرح آن